Close

De eerste stap

Van alles in mijn hoofd,
maar niks om hardop te zeggen.
Het zelf niet weten,
hoe moet je het dan aan iemand anders uit leggen.
Gevoel is afgemat
en je lichaam schreeuwt stop.
Je huis is je veilige cocon:
eigenlijk wil je geen kant meer op.
Het niet alleen kunnen,
maar het liefst alleen willen zijn.
Gewoon geen energie,
het maakt je leventje even heel klein.
De eerste stap is gezet:
erkennen dat het niet meer gaat.
Het voelt als falen.
Het niet zelf kunnen maakt me kwaad.
Maar ik zal hulp moeten aanvaarden
want ik kan het niet alleen.
En daar hoef ik me niet voor te schamen.
Gelukkig heb ik veel lieve mensen om me heen!