Close

Rots in de branding

De ene dag is de andere niet.
Soms een lach, maar ook verdriet.
Verdriet dat z’n plaats nog niet kent
en aan het masker is gewend.
Wanneer het masker zakt,
is er iets in mij dat knakt.
Dan voel ik de tranen over mijn gezicht
Ben ik voor mijn echte gevoel gezwicht.
Ik mag huilen, ook al vecht ik er tegen.
Ik hoef de tranen niet direct af te vegen.
Laat ze warm worden op mijn wangen.
Ze worden er goed opgevangen.
Dan volgt er een kalmte, een rust.
En ben ik me weer van het hier en nu bewust.
Denkend aan mijn kinderen, volgt de lach:
trots dat ik hun moeder zijn mag.
Dat is toch het allermooiste in mijn leven,
alleen daarom zou ik het al niet opgeven!